روایت شاعر «بزن که خوب میزنی» از تولد یک اثر در شب حمله موشکی
به گزارش پایگاه خبری رضوی به نقل از روابط عمومی ادارهکل فرهنگ و ارشاد اسلامی خراسان رضوی، علی مقدم با تشریح روند شکلگیری شعر «بزن که خوب میزنی» اظهار کرد: در آخرین شب جنگ ۱۲ روزه، همزمان با انتشار خبر حمله موشکی ایران به پایگاه نظامی آمریکا و پخش تصاویر پرتاب موشکها، تصمیم گرفتم غزلی برای قدردانی از نیروهای مسلح و نیروهای هوافضا بسرایم.
وی افزود: نخستین عبارتی که به ذهنم رسید، «بزن که خوب میزنی» بود. وقتی آن را زمزمه کردم، متوجه شدم از وزن مناسبی برخوردار است و میتواند بهعنوان ردیف شعر مورد استفاده قرار گیرد؛ از همینجا ساختار غزل شکل گرفت.
مقدم با اشاره به رویکرد محتوایی این اثر گفت: از ابتدا تصمیم داشتم در شعر از نمادهای ملی و مذهبی در کنار یکدیگر استفاده کنم تا این تصور که میان هویت ملی و باورهای دینی تقابلی وجود دارد، کمرنگ شود و اثر بتواند با طیف گستردهتری از مخاطبان ارتباط برقرار کند.
وی ادامه داد: بر همین اساس، مصرع «تو رستم تهمتنی، بزن که خوب میزنی» در کنار مفاهیمی مانند «خداست یار و یاورت» و «توکل هست لشکرت» در شعر قرار گرفت تا هر دو مؤلفه ملی و مذهبی در کنار هم حضور داشته باشند.
این شاعر با اشاره به بازخوردهای مخاطبان اظهار کرد: همین نگاه باعث شد افرادی با گرایشهای مختلف، حتی کسانی که شاید تقید مذهبی کمتری داشتند اما نسبت به وطن احساس مسئولیت میکردند، با این شعر ارتباط برقرار کنند و آن را زمزمه کنند.
وی درباره نحوه انتشار این اثر نیز گفت: همان شب شعر را در کانال شخصیام منتشر کردم و آن را برای شخص یا مجموعهای ارسال نکردم. چند ماه بعد، در یکی از برنامههای مرتبط با جنگ، متوجه شدم این شعر اجرا و خوانده شده است. همه این اتفاقات را لطف و عنایت الهی میدانم، زیرا خودم تلاشی برای دیده شدن آن انجام ندادم.
مقدم درباره بازتابهای این شعر نیز افزود: این اثر بازخوردهای فراوانی از داخل و خارج از کشور دریافت کرد و دوستان، کلیپهای متعددی را که با این شعر ساخته شده بود برایم ارسال میکردند.
وی در پایان با اشاره به یکی از ماندگارترین بازخوردهای این اثر گفت: تأثیرگذارترین تصویری که از بازتاب این شعر دیدم، کلیپی از یک روستای مرزی بود که در آن چند نفر از پیرمردان و پیرزنان روستا دور هم جمع شده بودند و «بزن که خوب میزنی» را با هم زمزمه میکردند؛ صحنهای که برای من بسیار ارزشمند و خاطرهانگیز بود.
