«آرگیز کَردُنی»، جلوهگاه همدلی و شادمانی در نیمه شعبان میناب
به گزارش رضوی، در دل استان هرمزگان، شهرستان میناب همواره شاهد برگزاری آئینهای باشکوه و دلنشینی است که یکی از زیباترین آنها، مراسم «آرگیز کَردُنی» یا همان الکاندازی است.
این سنت کهن که همزمان با ولادت باسعادت حضرت مهدی (عج) در نیمه شعبان برگزار میشود، بیش از هر چیز جلوهگر همدلی، صمیمیت و شادی جمعی مردم این دیار است. قدمت این آئین کهن که از آن به عنوان میراثی از نیاکان یاد میشود، به بیش از 900 سال پیش بازمیگردد و نمادی است از پیوندهای مستحکم اجتماعی که در طول زمان حفظ شده و نسل به نسل انتقال پیدا کرده تا به امروز رسیده است.
با فرا رسیدن ماه شعبان، شهر و روستاهای میناب حال و هوایی نو به خود میگیرد، خانهها و کوچهها با آب و جارو طراوت یافته و مساجد و حسینیهها با چراغانی، جلوهای ویژه پیدا میکنند. مادران با ذوق و سلیقه، کیسههای کوچکی از پارچه میدوزند تا هدایایی را که در شب نیمه شعبان رد و بدل میشود، در آنها جای دهند، البته در گذشته به جای کیسه مردم الک که توسط بانوان هنرمند و از برگ درخت خرما تهیه میشد و «آرگیز» نام داشت در دست می گرفتند، اما امروزه جای خود را به کیسههای مدرنتر داده است.
در کنار این تدارکات، تهیه شیرینیهای متنوع، شربت و دیگر خوراکیهای سنتی، بر شور و شوق این ایام میافزاید.
اما اوج این مراسم در شامگاه روز چهاردهم شعبان رقم میخورد به این صورت که پس از ادای فریضه نماز مغرب و عشاء، خانهها و کوچهها سرزنده میشوند. مردم، پیر و جوان، زن و مرد، دست در دست یکدیگر یا به صورت خانوادگی، با در دست داشتن «آرگیز»، به خانههای همسایگان و آشنایان خود سر میزنند و با سر دادن آوای شاد «حق لیلی که وقتیشن»، یادآور شب میلاد منجی عالم بشریت میشوند.
صاحبخانهها نیز با سخاوت و روی گشاده، با شیرینی، شربت، کلوچه محلی یا حتی سکههایی که برخی معتقدند متبرک است، از مهمانان خود پذیرایی میکنند.
این تبادل هدایا و محبتها، نه تنها برکات مادی، بلکه آرامش معنوی و استحکام روابط اجتماعی را به همراه دارد، چرا که در این شب، همه خود را در کنار هم و در شادی هم شریک میدانند و به بهانه این آیین کهن، از حال و احوال یکدیگر باخبر میشوند.
این آئین کهن، با تمام سادگی و صمیمیتش، گنجینهای است از فرهنگ غنی میناب که با وجود گذشت زمان، همچنان در دل مردم این دیار، بهویژه در روستاها، جایگاهی ویژه دارد و یادآور سنتهای زیبایی است که انسانها را بیش از پیش به یکدیگر پیوند میدهد.
پس از اتمام گشت و گذار شبانه، مردم در مساجد و حسینیهها گرد هم آمده و با برگزاری جشن و مولودی خوانی، ارادت خود را به پیشگاه آخرین ذخیره الهی حضرت ولی عصر (عج) ابراز میدارند.
گفتنی است آن گونه که علی رضایی محقق و پژوهشگر هرمزگانی در کتاب «هرمزگان در آینه تاریخ و فرهنگ» در باره علل استفاده الک در این آئین آورده، این است که الک در باور مردم نشانه برکت بخشی است و این باور در میان ملل دیگر نیز می توان سراغ گرفت.
مردم میناب در شب میلاد امام زمان(عج) و آئین هاگیز کردنی بر این عقیده و باور هستند که به نیت سلامتی امام دوازدهم حداقل باید با به هفت خانه در این شب خجسته و مبارک مراجعه و از صاحبخانه هدیه دریافت کنند.
این سنت کهن که همزمان با ولادت باسعادت حضرت مهدی (عج) در نیمه شعبان برگزار میشود، بیش از هر چیز جلوهگر همدلی، صمیمیت و شادی جمعی مردم این دیار است. قدمت این آئین کهن که از آن به عنوان میراثی از نیاکان یاد میشود، به بیش از 900 سال پیش بازمیگردد و نمادی است از پیوندهای مستحکم اجتماعی که در طول زمان حفظ شده و نسل به نسل انتقال پیدا کرده تا به امروز رسیده است.
با فرا رسیدن ماه شعبان، شهر و روستاهای میناب حال و هوایی نو به خود میگیرد، خانهها و کوچهها با آب و جارو طراوت یافته و مساجد و حسینیهها با چراغانی، جلوهای ویژه پیدا میکنند. مادران با ذوق و سلیقه، کیسههای کوچکی از پارچه میدوزند تا هدایایی را که در شب نیمه شعبان رد و بدل میشود، در آنها جای دهند، البته در گذشته به جای کیسه مردم الک که توسط بانوان هنرمند و از برگ درخت خرما تهیه میشد و «آرگیز» نام داشت در دست می گرفتند، اما امروزه جای خود را به کیسههای مدرنتر داده است.
در کنار این تدارکات، تهیه شیرینیهای متنوع، شربت و دیگر خوراکیهای سنتی، بر شور و شوق این ایام میافزاید.
اما اوج این مراسم در شامگاه روز چهاردهم شعبان رقم میخورد به این صورت که پس از ادای فریضه نماز مغرب و عشاء، خانهها و کوچهها سرزنده میشوند. مردم، پیر و جوان، زن و مرد، دست در دست یکدیگر یا به صورت خانوادگی، با در دست داشتن «آرگیز»، به خانههای همسایگان و آشنایان خود سر میزنند و با سر دادن آوای شاد «حق لیلی که وقتیشن»، یادآور شب میلاد منجی عالم بشریت میشوند.
صاحبخانهها نیز با سخاوت و روی گشاده، با شیرینی، شربت، کلوچه محلی یا حتی سکههایی که برخی معتقدند متبرک است، از مهمانان خود پذیرایی میکنند.
این تبادل هدایا و محبتها، نه تنها برکات مادی، بلکه آرامش معنوی و استحکام روابط اجتماعی را به همراه دارد، چرا که در این شب، همه خود را در کنار هم و در شادی هم شریک میدانند و به بهانه این آیین کهن، از حال و احوال یکدیگر باخبر میشوند.
این آئین کهن، با تمام سادگی و صمیمیتش، گنجینهای است از فرهنگ غنی میناب که با وجود گذشت زمان، همچنان در دل مردم این دیار، بهویژه در روستاها، جایگاهی ویژه دارد و یادآور سنتهای زیبایی است که انسانها را بیش از پیش به یکدیگر پیوند میدهد.
پس از اتمام گشت و گذار شبانه، مردم در مساجد و حسینیهها گرد هم آمده و با برگزاری جشن و مولودی خوانی، ارادت خود را به پیشگاه آخرین ذخیره الهی حضرت ولی عصر (عج) ابراز میدارند.
گفتنی است آن گونه که علی رضایی محقق و پژوهشگر هرمزگانی در کتاب «هرمزگان در آینه تاریخ و فرهنگ» در باره علل استفاده الک در این آئین آورده، این است که الک در باور مردم نشانه برکت بخشی است و این باور در میان ملل دیگر نیز می توان سراغ گرفت.
مردم میناب در شب میلاد امام زمان(عج) و آئین هاگیز کردنی بر این عقیده و باور هستند که به نیت سلامتی امام دوازدهم حداقل باید با به هفت خانه در این شب خجسته و مبارک مراجعه و از صاحبخانه هدیه دریافت کنند.
