داستان رضوی در بن‌بست محافظه‌کاری روایی/ ضرورت ورود نویسندگان شاخص در این حوزه

 

اکبری گفت: در ادبیات داستانی ما، نه فقط در حوزه رضوی، بلکه در بسیاری از حوزه‌های موضوعی از جمله ادبیات دفاع مقدس، یکی از مهم‌ترین ضعف‌ها، غلبه بیش از حد محتوا بر فرم و ساختار است. این عدم توازن باعث شده خلاقیت ادبی در روایت‌ها کاهش یابد و نویسندگان برای انتقال مضامین، اغلب به توصیفات و صحنه‌پردازی‌های تکراری و کلیشه‌ای تکیه کنند.

 

 

وی افزود: مخاطب امروز با حجم بزرگی از محتوا در قالب‌های متنوع رسانه‌ای مواجه است و اگر متن داستان نتواند از نظر فرم و روایت جذاب باشد، مخاطب را از دست خواهد داد. این ضعف فرمی به‌ویژه زمانی تشدید می‌شود که نویسنده احساس می‌کند برای حفظ مستندات تاریخی یا حرمت فرهنگی و دینی اثر، نباید دست به تجربه‌های نو بزند. نتیجه چنین احتیاطی، روایت‌های محافظه‌کارانه و کم‌جان است.

 

این مولف و پژوهشگر با اشاره به فشارهای ضمنی در حوزه ادبیات دینی اظهار کرد: در برخی موارد، نویسنده از ترس آسیب دیدن سندیت اثر یا فاصله گرفتن از چارچوب‌های روایی دینی، از نوآوری پرهیز می‌کند و این رویه، تولید آثار تازه و خلاقانه را دشوار می‌سازد. در حالی‌که خلق فرم‌های جدید و ارائه روایت‌های متنوع، نه‌تنها آسیبی به محتوای دینی نمی‌زند، بلکه باعث می‌شود پیام اثر در ذهن مخاطب ماندگارتر شود.

 

 

این نویسنده، توجه به میراث اساطیری و فرهنگی ایرانی را یکی از ظرفیت‌های مغفول‌مانده داستان‌نویسی رضوی دانست و گفت: اگر ادبیات دینی و رضوی در کنار ادبیات ملی و اساطیری ایران قرار گیرد، می‌تواند ترکیبی خلاقانه و اثرگذار خلق کند؛ ترکیبی که پیوند هویت ایرانی و هویت اسلامی را در یک قالب روایی پرکشش نمایش دهد. این رویکرد همچنین امکان جذب سلایق متنوع مخاطبان را فراهم می‌کند.

 

 

اکبری با تأکید بر اهمیت حضور چهره‌های حرفه‌ای در حوزه داستان رضوی گفت: ادبیات و داستان رضوی برای رشد، نیازمند ورود نویسندگان شاخص است. تولید آثار فاخر و استاندارد، علاوه بر ایجاد الگوهای الهام‌بخش برای نویسندگان جوان، معیاری روشن برای نقد آثار فراهم می‌کند. چنین الگویی به بالا رفتن کیفیت کلی تولیدات منجر خواهد شد.